Ik weet niet of ik erin geloof, ik weet wel dat het me troost

Ik schreef laatst al hoe ik rust en ruimte vind tijdens het wandelen in de natuur. Ruimte om bij mezelf te komen, om aandacht te hebben voor wat er in me omgaat. En soms is er iets wat om aandacht schreeuwt en wat ik daar, tussen de bomen, het makkelijkst ruimte geef. Zoals ik de miskraam die ik een paar maanden geleden had en het verwerken daarvan.

Ladingen lichter
Een maand na mijn miskraam trok ik me een dag terug in stilte, om te zijn bij wat er was, in mij. Om ruimte te geven aan mijn emoties. Ik mediteerde, ik wandelde en ik kwam er ladingen lichter vandaan dan ik er heen ging. Ik voelde: het is goed zo. In mijn optimisme ging ik daarna verder in standje doorgaan-alsof-er-niks-gebeurd-is. Tja, je probeert wel eens wat. Na een paar weken trapte mijn lichaam op de rem. Het zei, leuk geprobeerd Eva, maar zo werkt dit niet. Dus ik deed wat ik te doen had. Ik trok mijn wandelschoenen aan en ging het bos in. Want de natuur stelt me nooit teleur. Ik vind er altijd wat ik nodig heb.

In gesprek
Ik kwam geen anderen tegen tijdens deze wandeling en daar was ik blij om. Want net als bij mijn wandeling tijdens de stilteretraite, ging ik – hardop – het gesprek aan met mijn kindje. Ik vertelde: ‘Ik had je graag bij me had gehouden, je graag het leven gegeven. Je bent mijn eerste kindje en je hebt me van mijn kruin tot mijn tenen laten voelen hoe graag ik mama wil worden. Ik mis je en ik hou van je. Je hebt een plekje in mijn hart en ik laat je gaan in liefde.’

Neem het mee
En ik zei: ‘Ik ben dankbaar voor de weken die je bij me hebt doorgebracht. Ik heb enorm genoten van die weken, ik voelde me heel bijzonder. Dank je wel daarvoor. Ik hoop dat je mijn liefde en vertrouwen hebt gevoeld. En dat je dit meeneemt op je verdere reis. Dat het je sterkt, daar waar je naar toe gaat.’ Ik heb geen idee of het zo werkt. Ik weet zelfs niet of ik erin geloof. Ik weet wel dat het me helpt. De gedachte dat dit geen einde was, maar slechts een tussenstop, een doorreis naar een nieuw begin. En dat ik daar iets aan heb kunnen toevoegen.

Ruimte geven
Al pratend – ok, fluisterend – in dat bos, voelde ik de rust in mijn lichaam terugkeren. Ik had in de weken daarvoor mijn gevoel niet de ruimte gegeven die het nodig had. En het was fijn dat nu wel te doen. Om te voorkomen dat ik weer in die onhandige doorgaan-stand zou komen, nam ik me voor dit vaker te doen: even bewust stilstaan bij mijn kindje en het verlies. Het gewoon even aandacht en ruimte geven. Zodat ik niks opkrop, het niet onderhuids gaat sudderen. Zodat het lucht krijgt.

Me kippenvel genieten
Tijdens deze wandeling zag ik verderop een hert in het bos staan. Ik loop daar vaak en dit was me nog nooit gebeurd. Het was een prachtig gezicht dus ik stond stil en genoot. Het hert stond ook stil en keek naar mij. Zo stonden we daar, elkaar op te nemen. Toen sprong het verder en vlak erna volgde een tweede hert en even daarna een derde. Wauw! Wat was dat magisch mooi. Ik stond me kippenvel te genieten.

Troost
Thuis gekomen zocht ik op waar een hert symbool voor staat. Vanuit verschillende culturen en stromingen hebben dieren vaak een verschillende symboliek. Ik opende de eerste site en daar stond bovenaan “Van oudsher wordt het hert in verband gebracht met de kringloop van de natuur, met ondergang en wederopstanding”. Wederom kippenvel. En ook hier zeg ik erbij: Ik heb geen idee of het zo werkt. Ik weet zelfs niet of ik erin geloof. Ik weet wel dat het me troost. En dat is wat mij betreft genoeg.

Eén gedachte over “Ik weet niet of ik erin geloof, ik weet wel dat het me troost

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde berichten

Type je zoekwoorden hierboven en druk op Enter om te zoeken. Druk ESC om te annuleren.

Terug naar boven