Laatst kreeg ik de vraag of het steeds slechter met me gaat. Dat is gelukkig niet zo, maar ik snap wel waar de vraag vandaan komt. En het leek me goed materiaal voor een nieuwe post 😉
Sinds ik volledig thuis zit én de verhuizing achter de rug heb, ben ik steeds beter gaan voelen wat de impact was van wat ik deed. Waar ik bijvoorbeeld in het begin nog lekker afleveringen van Suits zat te kijken, kreeg ik al snel door dat ik hartstikke moe werd van al die prikkels.
Die eerste maanden van volledige rust ben ik dus vooral aan het afbouwen geweest. Omdat ik geleidelijk aan ontdekte wat de impact was van verschillende activiteiten. En ook wat er allemaal anders was, anders functioneerde dan voorheen. Dat heeft tijd nodig, of dat was in ieder geval voor mij zo.
En pas na een maand of 3 had ik het idee dat ik een soort basis had bereikt, een nieuw uitgangspunt. Een situatie, of staat van zijn en doen, van waaruit ik weer kon gaan opbouwen.
Maar omdat ik eerst dus een aantal maanden vooral aan het afbouwen was, leek het voor anderen alsof het steeds slechter met me ging. Gelukkig was het dus geen periode van verergering, maar wel een periode van inzicht krijgen en leren omgaan met.