Een jaar geleden testte ik positief voor corona. Het was mijn 1e positieve test (ik loop wel vaker achter op de trends 😉) maar die ene was genoeg.
Het ziek zijn duurde maar 4 dagen en was effe vervelend, maar lang niet zo heftig als de griep die ik de maand ervoor had. Ik voelde me de weken erna nog wat vermoeid, maar niet dusdanig dat ik me zorgen maakte. Ook toen ik in de maanden erna kortademig werd, de trap bijna niet meer opkwam en moe bleef, had ik niet door dat het long covid was. Dat kwartje viel pas in september.
Nadat ik de diagnose van de huisarts kreeg, ging ik minder werken. Ik luisterde naar mijn lijf, stopte als ik de eerste signalen van vermoeidheid voelde, en zorgde naar mijn idee goed voor mezelf. Wist ik veel dat er bij post covid iets anders nodig is. Zoals stoppen ruimschoots voordat je de vermoeidheid voelt. Ik vraag me wel eens af of ik er nu anders bij had gezeten als iemand me toen had verteld wat er nodig was. Maar goed, dat is water onder de brug 😊
Als ik zo terugkijk zit er tussen toen en nu, onder de diverse ups en downs die er zijn geweest, een geleidelijk dalende lijn. Ondanks de ergotherapie, fysiotherapie, logopedie. Ondanks het rusten, het schrappen-schrappen-en-nog-eens-schrappen van activiteiten, en het timen van wat ik nog wel doe.
Ik vind het aan de ene kant weinig hoopgevend, die dalende lijn. Maar aan de andere kant heb ik nog zeker wel vertrouwen in herstel. Want er zijn ook ups geweest. Die door omstandigheden, zoals het breken van mijn voet, weer omsloegen in downs, maar die vast nog wel herhaalbaar zijn.
En ja, ik ken ook alle verhalen van mensen bij wie de downs ervoor zorgen dat de ups nooit meer zo goed worden. Maar ik wil me eraan vasthouden dat dat niet mijn verhaal hoeft te zijn.
Ik houd vast aan het verhaal van herstel. Aan het vertrouwen dat de ups weer gaan komen, en alleen maar beter worden.
Liever naïef dan pessimistisch 😉
En wellicht komt er een dag dat de realiteit me inhaalt. Dat kan, en dat zien we dan wel weer.
Ik richt me nu eerst op een nieuwe stap, namelijk de epiphora-methode. Dit zorgt voor verbetering bij ongeveer de helft van de mensen met post covid. Het proberen waard, wat mij betreft.
Deze methode verbetert (heel in t kort) de doorbloeding naar de hersenen. Ik hoop dat de doorbloeding in mijn taalcentrum dan ook weer beter gaat worden, want echt, als ik mijn eigen teksten niet 1 of 2 keer controleer, dan missen er heel wat letters en woorden!
Op naar post covid jaar nr 2, en nu dus hopelijk met een stijgend lijntje. Duim je voor me?