Een jaar ziek. Zeven maanden volledig thuis.
En nog steeds is het bevreemdend, verwarrend en ongrijpbaar.
Wat de ene dag wel kan, kan de andere dag niet.
Wat de ene dag wel helpt, helpt de andere dag niet.
Wat de ene dag wel draaglijk voelt, leidt de andere dag tot tranen.
Het blijft steeds weer zoeken naar stabiliteit.
Ik ben niet iemand die in het wilde weg van alles gaat proberen, of alles aangrijpt wat er op mijn pad komt. Ik ga voor 1 ding tegelijkertijd en alleen als het goed voelt.
Gelukkig is dat bij long covid een goede insteek.
Het allerbelangrijkste blijft rust, rust en nog eens rust.
En ondanks dat ik dat weet, en ik al zo’n tijd onderweg ben, lijkt mijn hoofd het soms nog niet te bevatten. Dan bedenk ik dat ik wel even dit of dat kan doen, om dan 5 seconden later me te realiseren dat dat helemaal niet kan. Dat gebeurt vooral op de momenten dat ik me relatief goed voel. Dan lijkt het bijna alsof het wel ok gaat. Reden voor mijn hoofd om onrealistische plannen te gaan maken 😉 En ook om aan mezelf te gaan twijfelen. Is het wel echt zo erg? Beeld ik het me niet in? En als ik me later dan weer slechter voel, dan is dat bijna een opluchting. Uiteraard niet omdat ik me graag niet goed voel, maar wel om de bevestiging. Ja, dat is er, ik beeld het me niet in.
Ik vond hier wel wat van, dat ik die opluchting voelde 😉 dus het hielp om van andere long covid patiënten te horen dat zij dit net zo ervaren.
Omdat het zo’n vage, grillige, nog onbekende aandoening is, die nog steeds (nog stééds) niet altijd serieus wordt genomen, ligt de twijfel soms op de loer. En om mijn dagen een beetje ok door te komen, is het nodig dat ik mezelf hierin serieus neem, dat ik vertrouw op wat ik ervaar, dat ik luister naar wat mijn lichaam aangeeft.
En dat betekent dus af en toe een beetje doen, en verder rust, rust en nog eens rust.