Post exertionele malaise, oftewel PEM: wat mij betreft de grootste mindfuck van long covid. Dit is het verslechteren van symptomen door (geringe) inspanning, en komt bij een groot deel van de long covid-ers voor. Het is het meest kenmerkende symptoom van ME.
Wat een geringe inspanning is en hoe erg de verslechtering, dat verschilt per dag. Lastige bijkomstigheid: de klachten ontstaan niet tijdens of na de inspanning maar pas 12 tot 48 uur later. De inspanning zelf kan prima gaan, en de volgende dag kun je er gesloopt door zijn. Echt een mindfuck dus.
Luisteren naar je lijf krijgt in deze context een hele andere invulling. Om PEM te voorkomen vertrouw ik nog vooral op mijn hoofd. Ik weet uit ervaring ongeveer wat er wel en niet kan en houd daar rekening mee. Door het of niet te doen, of extra rust te nemen. Er zijn vast lichamelijke signalen tijdens de inspanning die me laten weten dat het te veel is, maar ik hoor ze nog nauwelijks.
En dat vind ik confronterend. Want dankzij mijn burn-out leerde ik juist goed luisteren naar mijn lijf. Ik pikte makkelijk de eerste signalen van vermoeidheid, stress of ander ongemak op, en wist wat ik dan nodig had. Nu is dat anders, en ik realiseerde me laatst pas waar dat ‘m in zit. Die eerste signalen zijn een station dat ik al mijlenver geleden gepasseerd ben. Als je je constant voelt alsof je 3 nachten niet hebt geslapen, een stevige griep hebt, en net uit de achtbaan komt, dan valt een subtiel signaaltje meer of minder niet zo erg meer op. Anders gezegd: wanneer er al 50 poppetjes moord en brand staan te schreeuwen, dan hoor je schreeuwend poppetje nr. 51 niet. Na mijn burn-out integreerde ik de quote “Luister naar het fluisteren van je lichaam zodat het niet hoeft te schreeuwen”. Nu hoor ik door al het geschreeuw heen niet meer wat er gezegd wordt.
Ik mis het kunnen vertrouwen op mijn lijf. Op het voelen wat er aan de hand en nodig is. Iets wat ik de laatste jaren juist steeds makkelijker deed. Ik blijf hopen dat het weer komt, dat ik door het geschreeuw heen leer luisteren, en weer land in mijn lijf en het vertrouwen voel. Op een dag…