Ongevraagd advies. Ik ga het er weer eens over hebben 😊
Soms is het welkom. Zoals die tip die ik kreeg voor een bookseat.
Soms is het neutraal. Als iemand zegt: mij heeft dit en dat geholpen, laat t maar horen als je er meer over wilt weten. Of als iemand je tagt bij een post. En het daarbij laat.
En soms wordt het vervelend. Als iemand verwacht dat je reageert, wil weten wat je met de tip doet, of doorgaat met uitleggen als je zegt geen interesse te hebben. Dan dring je je advies dus op.
Over die laatste wil ik het eens hebben. Want die eerste 2 zijn (meestal) goed bedoeld en begrensd: hier is een tip, zie maar wat je ermee doet. Punt. De tipgever gunt me waarschijnlijk oprecht het beste en probeert daaraan bij te dragen. Zonder er zelf iets uit te willen halen.
De opdringers beweren vaak dat dat voor hun ook opgaat. ‘Ik weet hoe het is om zo ziek te zijn, en ik gun het jou ook om beter te worden.’ Maar als dat echt je enige motivatie is, dan geef je je tip en laat je het daarbij. Op het moment dat je gaat aandringen, doe je het niet meer voor die ander, maar voor jezelf.
In bepaalde groepen komt het aandringen veel voor. Ze beweren dat ze het met de beste bedoelingen doen, maar zien daarbij toch een belangrijk punt over het hoofd.
Jouw advies opdringen aan een ander doe je altijd in de eerste plaats voor jezelf. Zoals gezegd, als je de ander écht het beste gunt, dan geef je je tip en laat je het erbij. Als het voor jou belangrijk wordt wat die ander met jouw tip doet, dan probeer je er voor jezelf iets uit te halen. Gezien worden, erkenning, iets doen met je machteloosheid, je redderscomplex de ruimte geven. Je bevredigt een eigen behoefte. Je probeert bij die ander iets te halen voor jezelf. En als die ander daar niet aan meewerkt, ga je harder aandringen. Dat doe je niet omdat je het die ander zo gunt. Dat doe je omdat je het zelf nodig hebt.
Dus alsjeblieft, als je nog eens de behoefte voelt om een ander te bestoken met jouw ideeën, neem dan de tijd voor wat introspectie. Vraag jezelf af wat je aan het halen bent. En pas als je voelt dat je oprecht iets kunt geven, zonder bijbedoelingen, pas als je niks meer voor jezelf terugverwacht, ben je klaar om een ander van jouw advies te voorzien. En laat tot die tijd anderen lekker met rust.