“Waarom steek je zoveel energie in erkenning, waarom focus je je niet meer op herstel?”
Deze vraag kreeg ik laatst, en het legt de vinger op een zere plek en blinde vlek.
Je niet bezig hoeven houden met erkenning is een privilege.
Ongeacht over welk onderwerp we het hebben. Laat me dit herhalen.
Je niet bezig hoeven houden met erkenning is een privilege.
Ik heb dit privilege. Ik heb een begripvolle partner, ouders, schoonouders, vriendinnen, werkgever, bedrijfsarts en huisarts.
We hebben het financieel goed, dus voor hulp en hulpmiddelen ben ik niet afhankelijk van de gemeente. En we kunnen het ons veroorloven om in een comfortabel en prikkelarm huis te wonen.
Zo zijn er allerlei factoren die meezitten, waardoor ik het privilege heb dat ik me in alle rust kan focussen op mijn herstel.
Er zijn te veel mensen voor wie dit niet op gaat. Mensen die gepusht worden door hun werkgever. Die door hun arboarts gedwongen worden om mee te werken aan behandelingen waarvan van te voren al duidelijk is dat ze niet werken of schadelijk zijn. Die geen uitkering krijgen omdat het UWV niet gelooft dat ze echt ziek zijn. Mensen die in de steek worden gelaten door vrienden en familie. Die niet de hulp of zorg krijgen die ze nodig hebben, door een gebrek aan kennis.
De voorbeelden zijn talrijk en schrijnend.
Mensen in deze situaties worden tegengewerkt in hun herstel, door het gebrek aan erkenning en kennis.
Die hebben simpelweg niet de luxe om zich te focussen op herstel omdat ze zoveel energie moeten steken in bewijzen aan instanties dat ze ziek zijn. En in de dagelijkse taken omdat ze er alleen voor staan.
Nou zou ik kunnen denken: voor mij gaat dat niet op dus wat zou ik me er druk om maken.
Maar ik wil me niet verschuilen achter mijn privileges.
Daarnaast kan het wat mij betreft naast elkaar bestaan, de aandacht voor mezelf én voor het grotere verhaal. Ik deel al jaren – dwars door alle ongemak heen – over persoonlijke onderwerpen. Voor mij gaat dat niet ten koste van de aandacht voor mijn eigen proces, het draagt er juist aan bij. Dit is wie ik ben. Iemand met het privilege om in alle rust te kunnen schrijven over het belang van erkenning.