Ik ben de laatste tijd wat stiller hier, qua posts. Heb weinig schrijf inspiratie. En voel me sowieso niet erg geïnspireerd.
Ik voel me steeds meer loskomen van het leven dat ik kende, van de mensen die daarbij hoorden, van de Eva die dat leven leefde.
Wie ben ik nu (nog)?
Wat heb ik nog te brengen in relaties?
Wat vind ik nog belangrijk?
Sommige aspecten van wie ik ben zijn duidelijk. Mijn kernwaarden zijn grotendeels onveranderd.
Maar sommige delen veranderen, of vallen weg.
Met een paar goede vriendinnen heb ik nog fijn contact. Zij stonden en staan dicht bij me. Maar in de laag daaromheen (vrienden, goede kennissen) is het lastiger. Er is nog zo weinig raakvlak. Vaak deden we allebei iets met coaching, of systemisch werk, of persoonlijke ontwikkeling. Dat ligt bij mij allemaal stil. Dus ik kan er niet meer over meepraten, niet meer over uitwisselen. En ik kan wel luisteren naar hun ervaringen, maar ik merk ook dat ik me er steeds lastiger in kan inleven.
Dus ik vraag me af of het nog de moeite waard is contact te houden. Zowel voor hun als voor mij. Veel lijkt al dood te bloeden. Ik laat het maar zo.
Soms lees ik posts van ex-collega-coaches, posts die ik een paar jaar geleden zelf had kunnen schrijven, waarbij ik nu denk: wat een pretentieus geneuzel. Dat vind ik heel onaardig van mezelf. En ik meen het ook niet echt. Maar de gedachte komt wel langs. Misschien is het afgunst. Omdat zij zich nog bezig kunnen houden met onderwerpen die voor mij nu niet meer in mijn leven passen. Omdat zij zich nog druk kunnen maken om dingen waarvan het belang wegvalt, als je het afzet tegen het wegvallen van je gezondheid en daarmee van het overgrote deel van je leven.
Het belang is voor mij veranderd. En daarmee mijn relatie met het werk dat ik deed, met de ontwikkeling waar ik zoveel energie in stak.
Het schiet tekort. Ik weet even niet hoe ik het anders kan verwoorden. Voor heel veel levens-thema’s en -vragen was wat ik deed van belang. Maar voor dit ziek zijn schiet het tekort. Dus ben ik op zoek, naar hoe ik me er nu toe kan verhouden.
Soms lees ik droevige verhalen van anderen, en gaat de gedachte door mijn hoofd: poeh, wat naar…. maar jouw leven gaat wel door. Dat vind ik ENORM onaardig van mezelf. En toch denk ik het soms wel.
Terwijl ik weet dat het niet eerlijk is. Na mijn miskraam (in 2018) vond ik het juist onbegrijpelijk dat het leven gewoon doorging. Want in mij stond alles stil. Toch deed t dat wel, het leven ging door. En dat is goed, anders verzuip je in je rouw. Maar hoe moet dat nu dan, nu het leven niet door gaat? Nu de rouw er dagelijks is, en het leven stil blijft staan?
Soms neem ik mensen kwalijk dat ze niet zien dat het een voorrecht is, als het leven doorgaat. En dat neem ik mezelf dan weer kwalijk.
Soms hoor ik mezelf zeggen dat deze ziekte natuurlijk k*t is, maar dat het verder best ok gaat. Ik red me wel. En dat doe ik ook. Ik heb een flinke lading veerkracht en een hele rij vaardigheden tot mijn beschikking, die me helpen hiermee om te gaan. Die me helpen bij het leven met dit levend verlies. Toch vraag ik me soms af of ik me niet vooral ‘wel red’ omdat ik zo goed ben in dissociëren.
Wat mij bij het rouwen om mijn miskraam en de niet vervulde kinderwens vooral hielp, was het bos in gaan. Hele stukken wandelen, me onderdompelen in de natuur, mijn hoofd leeg lopen. Dit was mijn voornaamste hulpbron. Natuurlijk ook afleiding zoeken in leuke dingen, stom netflixen, en de gewone dagelijkse dingen doen. Maar vooral dat bos.
En die rouw was zwaar, maar werd na verloop van tijd wel minder. Want ik kon actief rouwen. En het leven ging door.
Nu is geen van die dingen er. Niet de boswandelingen, slechts sporadisch leuke dingen ondernemen, soms even Netflix, praktisch geen dagelijkse dingen. Actief rouwen kan maar met korte momenten. En het leven gaat niet door.
Hoe, in godsnaam, moet de rouw dan minder worden?
Toch gaat het niet slecht met me. Al wekt dit verhaal misschien een andere indruk.
De meeste dagen voel ik me best goed. Ik kan genieten van de kleine dingen. Ik ben opgewekt. Ik kan lachen. In deze nieuwe realiteit is dat best goed.
En sommige dagen voel ik me rot, of geïrriteerd, of down. En ook dat is goed in deze nieuwe realiteit.
Maar ik begon dit uitstorten van mijn hart met het loskomen van het leven dat ik kende.
De veranderde relaties.
En hoe dingen die vroeger zo onlosmakelijk met mij verbonden leken, nu verder van me af staan.
Hoe ik nu anders kijk naar dingen die zo zeker leken.
En dan zijn er nog de overtuigingen die toen zo stevig leken en nu zo naïef voelen.
Er verschuift zoveel. In mij en om mij. En ik ben nog zoekend in hoe ik me ertoe verhoud.