Biecht: ik ga niet zo lekker de laatste tijd. Ik zit vol in de vermijding en merk dat het niet meer vol te houden is, maar voel me niet bij machte om het allemaal toe te laten.
De eerste helft van dit jaar ging het juist best goed. Ik had een soort van aanvaarding en rust gevonden. Maar de laatste maanden is dat veranderd. Ik ben denk ik op een andere laag aangekomen. Eerder ging het vooral over het leven van dag tot dag. Nu.. voelt het complexer.
De rust is schijnbaar nog aanwezig, maar nu als laklaagje over de werkelijkheid. Of beter gezegd, de vermijding van de werkelijkheid. Want eerlijk? Ik wil er niet aan. Ik vind dit hele ziek zijn onaanvaardbaar. Dit zat niet in de deal die ik had gemaakt met het leven. Ik had alles omgegooid en opgeschoond. Ben zonder morren uit de diepste dalen geklommen. Bleef vol goede moed mezelf en het leven verder ontdekken. Ik was eindelijk op een punt beland dat voelde als een stevige basis voor mijn verlangens en plannen. En ineens is het weg. Allemaal weg, zonder zicht op terugkeer. Dat was niet de afspraak. Ik voel me verraden door het leven. Ik snap dat dat zinloos is, en toch voel ik het. Ik vind het onacceptabel dat het leven me dit flikt. Terwijl ik zo goed bezig was. Eindelijk zo genoot van het leven. Eindelijk, na 37 jaar overleven, leerde ik het leven waarderen. Ik mocht er 6 jaar van genieten, en toen viel het weg. Wat een kutstreek.
Ook omdat de mensen die ik in die 6 jaar om me heen verzamelde, net als ik geloofden dat leven en gezondheid toch in ieder geval deels maakbaar is. Dus nu ik ziek ben en blijf, verstoor ik dat plaatje. Dat is voor mezelf al knap lastig, dat mijn plaatje aan diggelen is gevallen en ik geen idee heb hoe ik het opnieuw in kan kleuren. Maar ik pas ook niet meer in hun plaatje, dus waarschijnlijk faal ik in hun ogen. Dat weet ik niet zeker, het is niet zo dat ze dat tegen me zeggen. Ze zeggen namelijk niks tegen me, ik hoor al tijden niets meer. En dat zwijgen zegt waarschijnlijk alles. Voor mij zegt het in ieder geval genoeg.
Dus ik sta, nee, lig hier in een ingestort leven, met onderuitgehaalde overtuigingen en een rugzak vol slecht passende vaardigheden, en de mensen met wie ik daarover wil delen zijn verdwenen.
Nee, dat is niet fair, sommigen zijn er nog. Maar ook met hen is het delen moeilijk. Want: te veel, te zwaar, te onherkenbaar.
En ondertussen sukkelt dit semi-leven verder, doe ik mijn dingetjes, neem ik mijn rust, en houd ik mijn façade in stand. Dat blijft natuurlijk niet goed gaan, maar wat is het alternatief? Voor instorten heb ik niet de energie. Kutziekte.
En ik red me wel.
Ik ben sterk en veerkrachtig. En tussen die vaardigheden zitten ook echt wel wat nuttige dingen. Maar jeetje, wat zou ik dit graag samen met iemand doen. Uitzoeken. De boel op een rijtje krijgen. Weer een vorm vinden. Het voelt als de grootste opgave tot nu toe. En die ga ik liever niet alleen aan.