Ik kreeg goed nieuws!
Van het UWV!
Haha, die zag je niet aankomen hè 😉
Toch is het echt zo.
In september deed ik mijn WIA aanvraag. Daarna ontving ik een brief dat de achterstand 47 weken was. Ik hoorde al wel dat het soms sneller ging, maar alsnog rekende ik erop dat ik een paar maanden moest wachten.
Maar vorige week werd ik gebeld door een arbeidsdeskundige. Een hele vriendelijke, rustige man, die echt de tijd nam om me alles goed uit te leggen.
Hij belde omdat er al een beslissing genomen was. Ik ben door de verzekeringsarts 100% arbeidsongeschikt bevonden, en omdat er geen zicht is op herstel krijg ik een IVA.
Dat is, binnen deze klote situatie, toch wel de beste uitkomst. Mijn opluchting is dus groot.
Ook omdat ik het gesprek met de verzekeringsarts mocht overslaan. Daar zag ik best tegenop, omdat ik het cognitief gezien lastig en belastend vind om zo’n gesprek te voeren.
Ik heb bij mijn aanvraag heel veel aanvullende informatie meegestuurd, en blijkbaar had de verzekeringsarts daarmee genoeg informatie om een oordeel te kunnen vellen. Alle tijd en energie die ik daarin gestoken heb, heeft dus z’n vruchten afgeworpen 🍀
Opluchting dus.
En natuurlijk is het ook confronterend. Maar het gevoel dat overheerst is toch: rust.
Ik hoef niks meer, en kan me dus volledig richten op goed voor mezelf zorgen, het leven een beetje leuk zien te houden, en hopelijk op een dag ook toewerken naar herstel.