Vandaag neem ik jullie graag mee in hoe een dag er voor me uitziet.
Het is geen standaard-dag vandaag, want vanmiddag gaan we op visite bij vrienden.
Da’s echt héél lang geleden, dat ik dat heb gedaan. Geen idee hoe het uit gaat pakken, maar ik ga het proberen. Betekent wel dat de rest van de dag zorgvuldig ingedeeld moet worden.
Dat ziet er voor mij ongeveer zo uit:
Om half 8 sta ik op. Ik schiet wat kleren aan, zet de ramen open. Op goede dagen lukt het om meteen na het opstaan te douchen, maar meestal is het beter om rustiger op te starten. Ik loop wel naar zolder om de wasmachine aan te zetten. Daarna naar beneden, deur open doen voor de katten die al staan te trappelen om buiten te spelen. Kopje koffie erbij, en zitten. Lief en hond komen op dat moment ook thuis. Na het wandelen spelen we vaak nog even met Oreo, dus af en toe sta ik op om een bal of stok voor ‘m weg te gooien. We kletsen wat, drinken nog een bakkie, en dan is het, om 9.15 uur tijd voor rust. Rust betekent voor mij: 20 minuten op bed liggen met zo min mogelijk prikkels. ’s Ochtends vind ik dat vaak nog wel lastig, omdat ik me dan minder vermoeid voel, dus vaak kies ik dan voor luisteren naar wat rustige muziek of een meditatie.
Vandaag zet ik een voor mij nieuwe bodyscan op. Ik word niet meteen enthousiast van haar stem, maar ik geef het een kans. Liggen, aandacht voor ademhaling, en dan naar m’n grote teen. Wat valt daar waar te nemen. Mijn niet-enthousiasme stijgt. Hierom vind ik yoga nidra fijner: dan hoef ik alleen mijn grote teen waar te nemen, en hoef ik niet waar te nemen wat er in mijn grote teen waar te nemen is. Als je het nog volgt. Goed, dit is ‘m niet. Dus ik sluit af en kies een andere bodyscan uit m’n lijstje. Een Belgische dit keer, die zachte g vind ik wel een pluspunt 😊 Wat ik waarneem in m’n voeten, vraagt ze. Dat ze vastzitten aan m’n benen, zegt mijn wat cynische ochtendstemming. Máár, afgezien van deze vraag bevalt deze scan wel, dus ik ga ermee door.
Na het rusten is het tijd voor douchen. In mijn hoofd bedenk ik 101 andere dingen die ik ook zou kunnen doen, máár de planning gaat voor. Douchen dus, en daar neem ik lekker de tijd voor. Da’s het voordeel van een gasloos huis met een lading zonnepanelen, lang douchen zorgt niet meer voor een hoge rekening. Ik ben altijd al dol geweest op douchen en ben dus heel blij dat ik dit nog gewoon kan (wat helemaal niet vanzelfsprekend is bij post covid). Na het douchen borstel ik m’n haren uit en voel ik de vermoeidheid opzetten. Nu dus niet meteen verder met m’n smeerseltjes en zo, eerst even zitten. Dus ik pak wat te drinken erbij en plof op de bank. Mooi moment voor het schrijven van dit eerste deel 😊
Na het schrijven van deel 1 weer naar de badkamer voor het smeren: m’n gezicht in de shea butter, lotion op m’n lijf. Dit soort zelfzorg vind ik fijn en belangrijk. Je blijft je er een beetje levend door voelen, of zo. Hierna is het eerst weer tijd voor rust. Maar ik bedenk me dat de was van vanmorgen ook opgehangen moet worden. Ik check de klok, en besluit dat het nog kan. Dus naar zolder, was ophangen, nieuwe was in de machine, en de was die nog in de droger zat mee naar beneden. Het traplopen kost gelukkig niet meer zoveel energie als een tijd geleden, maar nog wel zoveel energie dat het ten koste gaat van andere activiteiten. Dus als ik naar boven ga dan combineer ik zoveel mogelijk.
Goed, nu dan echt weer op bed. De periodes tussen de rustmomenten in maak ik nu wat korter – 1.5 in plaats van 2 uur – omdat we vanmiddag dus de deur uit gaan. Dit keer zet ik een zacht relax-muziekje op. Om mijn aandacht wat af te leiden van mijn bonzende hart (ook zo’n irritante post covid-klacht) doe ik in gedachten weer een bodyscan. Tenen, onderkant voet, bovenkant voet, hak, enkel. En zo verder naar boven. Toch overstemt mijn hart de rest van mijn lijf en de muziek. Best lastig ontspannen zo.
Na het rusten is het tijd voor mijn lunch. Meestal heb ik genoeg groentes in huis voor een lekkere gezonde en gevarieerde lunch, maar nu tref ik alleen nog een rode biet aan in de koelkast. Da’s wel wat erg eentonig, dus ik ga voor de back-up lunch, een sneetje brood met een gebakken ei. Overleef ik ’t ook wel op.
Het volgende blokje op mijn planning is het voorbereiden voor vertrek. Dat doe ik ruim van tevoren, zodat dat geen stresspunt wordt. Mijn hoofd functioneert niet meer onder (tijds)druk dus een goede voorbereiding is noodzaak.
Cadeautje vast klaarleggen, moet ik nog iets anders mee? Nee, alleen m’n telefoon. Wat trek ik aan? Meestal loop ik in een makkelijk shirt dus als ik een keer de deur uit ga is het leuk om eens wat mooiers aan te trekken. Ik kies een blouse uit die nog een strijkbeurtje nodig heeft. Even twijfel ik, als ik nu ga strijken betekent dat waarschijnlijk dat ik niet meer de vaatwasser uit kan ruimen. Ik kies voor de leuke blouse! Als ik bijna klaar ben komt de duizeligheid opzetten. Tijd om weer te gaan zitten dus.
Dat doe ik, met m’n laptop op schoot. Nog even schrijven over mijn dag.
Daarna is het weer tijd voor rust, om vervolgens de deur uit te gaan. Hoop dat ’t goed gaat!
Na een fijn bezoek, eerst weer op bed. Wat langer dit keer, even bijkomen.
Verveelt het je al? Ja, mij ook. Net als het beschrijven van mijn dag 😊 Ik was van plan nog even door te gaan, maar ik rond ‘m hier af. Ach, ik doe de rest van de dag ook niks meer, dus veel meer valt er niet te vertellen.
Ik wilde graag een beeld schetsen van de impact van post covid op mijn dagelijks leven.
Alle dingetjes die ik voorheen gewoon even (tussendoor) deed zijn nu aparte taken geworden.
Elke kleine taak kost energie. En energie is schaars.
Het klinkt wellicht als een relaxte weekenddag, en ik kan je verzekeren dat als dit de dagelijkse max is, het vrij snel gaat vervelen.
Het was misschien niet de beste dag om als voorbeeld te nemen, want ik was iets drukker dan ik normaal ben. Maar het gaat om het idee. En ik vermeld er graag nog bij dat een deel van de mensen met long covid nog veel (en soms heel veel) minder kan op een dag. Dus dat is dan mijn silver lining.
Heb een goed weekend!