Vandaag schijnt het zonnetje weer in mijn hoofd. Na de regen- en donderwolken van gisteren 😊 Het wisselt elkaar af, en dat is helemaal goed. Door zo’n baaldag er te laten zijn ontstaat er ruimte voor de rest.
Op zo’n baaldag kom ik vaak in een fuck it stemming. Zo’n ‘zoek het allemaal maar uit en laat het allemaal maar zitten-mood’. Ken je die? Heel begrijpelijk en niet heel helpend. Want in die stemming heb ik dus ook geen zin meer in goede zelfzorg. Terwijl dat op zo’n dag natuurlijk juist extra belangrijk is.
Ik hoor dat van veel mensen. Dat goed voor jezelf zorgen het lastigst is op de dagen dat het het hardste nodig is. Herken je dat?
En hoe ga je daar dan mee om? We zijn zo geneigd hierop te reageren met: discipline, harder je best doen, gewoon even doorzetten. En daar zit de oplossing niet. Want daarmee ga je hard aan het werk. En goed voor jezelf zorgen vraagt over het algemeen vaak om het tegenovergestelde van hard werken.
Maar dat is wel wat we zo goed kennen. En ik durf wel te stellen dat dat voor vrouwen nog meer opgaat dan voor mannen. Op bewust of onbewust niveau zijn we heel hard aan het werk. Om gezien te worden, gewaardeerd te worden, gehoord te worden. Om op te vallen of juist niet op te vallen. Om er voor de ander te zijn, om ertoe te doen.
En al dat harde werken is super vermoeiend. Dus hebben we een grote behoefte aan goede zelfzorg. En voor die goede zelfzorg gaan we dan weer hard aan het werk. Word je ook al moe als je dit leest?
Ik ook. Dus ik ga niet hard mijn best doen om goed voor mezelf te zorgen op zo’n baaldag. Nee, ik kijk wel klein stapje ik kan zetten. Welk klein dingetje ik anders kan doen. Ik kijk hoe ik iets helpends kan toevoegen aan het niet-helpende. Vanuit zachtheid. Vanuit liefde voor mezelf.
Dat is alles.
Geen getrek en geduw. Niet de worsteling groter maken dan ie al is.