Het schijnt dat een groot deel van de long covid patiënten te omschrijven valt als type: druk, veel ballen in de lucht, hoge lat, perfectionistisch. Daar is natuurlijk totaal niks officieels over te zeggen. Maar allerlei long covid behandelaars merken op dat dit ze opvalt.
Tja, mijn leken-brein kan daar wel logica in ontdekken. Veel drukte en hoge verwachtingen zorgen voor hoge cortisolwaardes en veel in de sympathische staat zitten. Covid, wat impact heeft op het zenuwstelsel, krijgt dan wellicht wat makkelijker voet aan de grond.
Met hierbij de opmerking dat dit ook complete onzin kan zijn hè, ik heb er verder geen verstand van.
Hoe dan ook, er lijkt wel gesuggereerd te worden dat deze groep ‘vatbaarder’ is voor long covid. Of dat deze eigenschappen meer voorkomen bij long covid patiënten dan bij de rest van de bevolking.
En daar wil ik toch mijn vraagtekens bij plaatsen.
Want ik vraag me oprecht of af bij een willekeurige andere ziekte het beeld heel anders zal zijn.
We leven in een maatschappij waar de verwachtingen hoog liggen, het altijd beter moet, druk zijn een statussymbool is, en we alles tegelijk moeten kunnen. Dit geldt meer voor vrouwen dan voor mannen. Omdat vrouwen ten eerste kritischer be(/ver)oordeeld worden. En ten tweede méér ballen in de lucht te houden hebben, omdat ondanks alle emancipatie vrouwen nog steeds het grootste deel van de zorg voor kinderen, het huishouden en mantelzorg op hun bordjes hebben liggen.
Die hoge lat, het perfectionisme en de vele ballen worden ons zo’n beetje met de paplepel ingegoten. Dus opmerken dat die eigenschappen veel voorkomen bij long covid patiënten lijkt me een wat beperkte weergave van de realiteit, en gaat wat mij betreft voorbij aan het eigenlijke probleem. Namelijk dat deze eigenschappen een maatschappelijk standaard zijn geworden.