*Vertel me niet – Over aardige woorden en goede bedoelingen die toch de plank misslaan*
Vertel me niet, rechtstreeks of via omwegen, dat anderen het veel erger hebben en ik tenminste niet doodga. Tot je weet hoe het is om zo verkleind te leven, is het niet aan jou om dit te relativeren.
Vertel me niet dat je mijn keuzes begrijpt, tenzij je me ook vertelt dat je snapt dat het vaak nauwelijks keuzes te noemen zijn. Want als mijn zenuwstelsel in de paniekstand staat, en mijn hele lijf VLUCHT roept, dan valt er geen weloverwogen, doordachte, doorvoelde keuze meer te maken. Dan kan ik enkel nog vertrekken, in welke vorm dan ook. En als mijn lichaam uitschakelt door de vermoeidheid dan zijn er geen alternatieven meer af te wegen.
Vertel me niet dat het goed is dat ik niet over mijn grenzen ga. Dat doe ik wel, maar niet op de manier die jij voor ogen hebt. Ik ga over mijn grens als ik een boodschapje doe. Als ik na het uitruimen van de afwasmachine ook nog even de was opvouw. Als ik de trap oploop zonder halverwege uit te rusten. Als ik de laatste aflevering van Firefly Lane in 1 keer kijk. Als ik langer dan 3 uur wacht met weer op bed gaan liggen.
Al die andere dingen die ik laat, zijn zo ver over mijn grenzen dat ze niet aan de orde zijn. Naar een optreden gaan, de stad in, op visite bij mijn ouders die 180 km verderop wonen, op vakantie, uit eten met m’n lief, een lange boswandeling maken, naar een buurtfeest, lekker muziek luisteren. Zeggen dat het goed is dat ik dit niet doe, is hetzelfde als tegen iemand met een gebroken been zeggen: wat goed dat je niet gaat hardlopen. Het is gewoon niet aan de orde.
Maar boven alles: blijf niet stil. Niet nu, niet in dit toch al veel te stille leven.
Denk niet: Ik laat ‘r maar met rust, ze zit vast niet op contact te wachten.
Of: Ik hoor het wel als zij weer toe is aan afspreken.
Of: Ik weet niet wat ik moet zeggen, dus ik blijf maar stil.
Misschien ben ik inderdaad niet toe aan afspreken. En misschien weet jij inderdaad niet wat je moet zeggen. Maar laat dat geen reden zijn om stil te blijven.
Stuur me een hartje, stuur me een gifje, stuur me een ‘Ik denk aan je’. Of verzin zelf wat anders. Maar laat me weten dat ik niet vergeten ben. Dat ik er nog toe doe. Dat ik er nog bij hoor.
Nog steeds van waarde ben.
Sluit me niet buiten, sluit me in.