Ik schreef vorige week over hoe makkelijk we aannames doen en hoe weinig we ons echt openstellen voor het verhaal van de ander. Niet omdat we nare mensen zijn. Maar omdat we niet weten wat we niet weten. En omdat we de wereld zien door onze eigen bril.
Vanuit dat niet weten en die bril krijg ik soms vragen die voor de ander (heel begrijpelijk) volkomen vanzelfsprekend zijn en voor mij voelen als iets bijna buitenaards. Ik neem je graag even mee in mijn wereld, in mijn kaders, mijn bril. Reis je mee?
“Zijn jullie al op zoek naar een nieuw huis?” Nee, daar ben ik fysiek, emotioneel en cognitief niet toe in staat. En dan bedoel ik niet alleen het fysieke verhuizen, maar ook het nadenken over naar wat voor huis we dan toe zouden willen, wat er financieel haalbaar is, huizen bezichtigen, in spanning zitten over biedingen. Daarnaast heeft langdurig ziek zijn ook financiële consequenties. En ik weet niet hoe dit ziek zijn gaat verlopen, dus het nemen van lange termijn beslissingen is momenteel niet handig.
“Ben je al aan het nadenken over hoe je kunt reïntegreren?” Nee, ik vind het bijhouden van de was al een bijna onmogelijke opgave, dus werken lijkt me nog niet echt aan de orde.
“Ik deel maar niet alles met je wat ik meemaak, want dat lijkt me te pijnlijk voor je.” Doe dat alsjeblieft wel! Als we bellen of elkaar zien, vertel me dan over je leven, over wat je bezighoudt, wat belangrijk voor je is, waar je blij van wordt, waar je tegenaan loopt. Deel je leven met me. Dat het mijne stilstaat betekent niet dat je het jouwe moet verbergen.
Zomaar wat voorbeelden.