Stelling: als het merendeel van de mensen met long covid man was geweest (nu is zo’n 75% van de patiënten vrouw) dan was deze aandoening sneller serieus genomen (in plaats van afgedaan als burn-outklachten) en waren er sneller en meer onderzoeken gestart.
Dat een besmetting met het corona virus kan leiden tot aanhoudende klachten is inmiddels al dik 3 jaar bekend. Ook weten we dat die klachten variëren van lastig tot volledig beperkend. We zijn dik 3 jaar verder, en we weten nog steeds bar weinig.
En dus de knuppel in het hoenderhok. Ik ben ervan overtuigd dat als het merendeel van de patiënten man was geweest, het er heel anders voor had gestaan. Waarom? Omdat vrouwen nog steeds niet echt serieus worden genomen in de medische wereld.
Als je naar de geschiedenis kijkt dan is dat niet zo gek. En die geschiedenis leeft onder de oppervlakte door. Sterkte vrouwen worden heks genoemd, en vervolgd met woorden in plaats met vuur. Als je je emoties te veel laat zien, ben je misschien niet meer hysterisch, maar wel zwak en overdreven. En ((nog) onbegrepen) lichamelijke klachten zijn bij vrouwen al snel psychisch of aanstellerij.
Wat echt een hele gekke conclusie is, als je bedenkt dat het overgrote deel van het medisch onderzoek gericht is op mannen (op de blanke man, om precies te zijn). Want wij vrouwen, met onze hormonale cyclus, zijn te complex om te betrekken in een onderzoek. We zijn moeilijker te standaardiseren. ‘De man was de gouden standaard, want die was lekker consistent zonder menstruatiecyclus en menopauze.’ zei promovenda Aranka Ballering hierover.
Dit is bekend, en er komt – langzaam – verandering in. Maar daarmee is de kennis-achterstand niet ingehaald. Een goede reden om klachten en ziektes die vooral bij vrouwen voorkomen juist extra te onderzoeken, zou ik dan denken. Of in ieder geval serieus te nemen. Maar nee. Lichamelijk leed bij vrouwen wordt nog vaak in twijfel getrokken, en erkennen dat de kennis ontbreekt, blijft lastig.
Terug naar long covid. In Nederland hebben meer dan 100.000 mensen langer dan een jaar ziek thuis gezeten als gevolg van een covid-infectie, blijkt uit berekeningen op basis van nieuwe onderzoeksresultaten van het UMC Groningen. 100.000 mensen wiens leven voor een groot deel tot stilstand komt.
Nog steeds worden mensen met long covid door behandelaars, werk of omgeving gepusht om hun grenzen op te zoeken, terwijl inmiddels bekend is dat dit de klachten juist kan verergeren. Er is genoeg ervaring opgedaan in de afgelopen 3 jaar om patiënten op een gezonde manier te begeleiden. Er zijn genoeg onderzoeken die laten zien dat er van alles misgaat in het lichaam bij long covid. Wanneer wordt die kennis algemeen geïntegreerd?
En wanneer gaan we de achterhaalde en ziekmakende overtuigingen loslaten die we zo hebben geïntegreerd in onze maatschappij? Dat het bij vrouwen wel mee zal vallen. Maar ook, dat we gewoon wat harder ons best moeten doen, even door moeten bijten. Of juist dat met rust en beweging alles opgelost kan worden, en je het dus blijkbaar niet goed aanpakt als je niet beter wordt.
Long covid vraagt om een nieuwe benadering , en om een open blik. Het vraagt om het overboord gooien (nu eindelijk echt) van oude overtuigingen.
Overigens vroegen ziektes als ME/CVS, fybromyalgie en Q-koorts hier ook al om. Laten we hopen dat long covid voor een kentering gaat zorgen. Voor alle niet serieus genomen aandoeningen.
Laten we hopen dat straks alle artsen gaan snappen dat als ze iets niet begrijpen of niet kunnen aantonen, dat niet betekent dat het dus niet bestaat.