Vandaag zit ik een jaar in de ziektewet. Dus … happy anniversary to me, of zoiets.
Dit zijn van die mijlpalen die je liever niet meemaakt. Maar goed, de mijlpaal is er.
En dus doe ik er wat mee. Want doen alsof er niks aan de hand is, dat werkt niet voor mij.
Ik sta er beter bij stil. Laat het toe.
Ik laat toe dat het mega k*t is. Dat ik de levendigheid mis. De spontaniteit. Al die dingen die ik deed, waar ik zo blij van werd: het wandelen, het dippen, het werken, de terrasjes. Maar ook het zelfstandig ergens naartoe kunnen gaan. Iets ondernemen met een groep.
Het is een greep uit wat er mist.
En tegelijkertijd vier ik ook. Want het kan ook nog veel erger. Ik kan staan en lopen. Ik kan eruit met de hondjes. Ik kan af en toe bijkletsen met een vriendin. Ik kan deelnemen aan een revalidatietraject. Ik kan schrijven. Ik kan lachen.
En ook iets om te vieren: de mensen om me heen. Mijn omgeving is grotendeels begripvol en steunend. En dat is niet vanzelfsprekend.
Een greep uit wat er goed gaat.
Dus vandaag sta ik stil bij wat er is en wat er mist.
En om het wat aan te kleden eten we wat lekkers. En proosten we met een (alcoholvrij) biertje.
We maken er wat van. Omdat ook dat iets is wat kan.