In deze decembermaand realiseer ik me weer even extra dat het me in veel opzichten ook echt meezit. Tuurlijk, ziek zijn sucks. Maar ik heb een begripvolle zorgzame partner, we wonen in een comfortabel huis, we hebben geen financiële zorgen. Allemaal hele belangrijke pluspunten. En wat ook heel fijn is, en niet vanzelfsprekend, is dat ik hele lieve ouders en schoonouders heb, die er alle begrip voor hebben dat ik niet met de hele familie kerst kan vieren. Mijn man gaat alleen naar zijn ouders (dat wordt volle bak, feest met de hele familie) en mijn ouders komen naar ons toe. Natuurlijk vinden ze het jammer! Ik ook, trouwens 🙂 Maar er is geen druk, enkel begrip. En dat is rijkdom.
Het doet me denken aan de positieve denkers die vinden dat het niet gaat om de omstandigheden, maar om hoe jij ermee omgaat. En aan de andere kant aan een filmpje dat ik ooit zag, van een school in Amerika. De leerlingen gingen in een lijn naast elkaar staan. En als bepaalde omstandigheden voor jou niet golden dan deed je een stap naar voren (gescheiden ouders, moeten zorgen voor broers en zussen, ziekte thuis, gebrek aan geld, gebrek aan eten etc.). Daarmee werd visueel gemaakt dat sommige mensen met een voorsprong aan het leven beginnen. En ja, tuurlijk, achterstanden zijn (in theorie) in te lopen, maar het bereiken van een bepaald punt wordt er wel een stuk lastiger door.
Dit vertalend naar het ziek zijn: wanneer je omgeving je niet serieus neemt, je financiële stress hebt, je bedrijfsarts je blijft pushen, etcetera, dan is je weg naar herstel (of naar het vinden van een stabiele situatie) een heel stuk lastiger.
En dus voel ik me, naast ziek, ook behoorlijk dankbaar en rijk.