International long covid awareness day
Ik verkeer al 1 jaar, 8 maanden en 17 dagen, otewel 627 dagen,
in deze onwerkelijke parallelle wereld.
Terwijl ik binnen op de bank lig
gaat buiten het leven door.
Ik verdwijn eruit.
Uit het leven van anderen,
maar ook uit een groot deel van mijn eigen leven.
Ik mis het leven zoals ik het kende.
En dan vooral de kleine dingen.
De grote dingen verdwenen in de verte,
in een leegte,
bijna te omvangrijk voor gemis.
Nee, het zijn de kleine dingen
De geneugten, de vanzelfsprekendheden.
Juist het gewone,
dat maakte dat het leven voortbewoog.
Ik mis uitgerust wakker worden.
Een heldere blik in mijn ogen hebben.
Niet hoeven uitrusten na het douchen.
Even naar boven kunnen lopen.
Ik mis boswandelingen.
Nieuwe plekken ontdekken.
Bij een vriendin langs gaan.
Lange gesprekken voeren.
Ik mis overal heen kunnen rijden.
Boodschappen doen.
Naar verjaardagsfeestjes gaan.
Even de kamer stofzuigen.
Ik mis naar muziek luisteren.
Naar films kijken.
Informatie kunnen onthouden.
Spontaan iets ondernemen.
Ik mis dagen zonder bedrust.
Voor mezelf kunnen zorgen.
Niet steeds om dingen hoeven vragen.
Klusjes in huis kunnen doen.
Ik mis de man die enkel mijn man was en niet ook mijn mantelzorger.
Ik mis het onbekommerde van een gezond lichaam.
Dat is wel een groot ding.
En dat realiseer ik me nu pas,
nu dat onbekommerde weg is.
Maar verder zijn het vooral de kleine dingen die ik mis.