Het gebeurde weer.
Ik werd getagd onder een bericht van iemand die dankzij een bepaalde behandeling aan het herstellen is van long covid.
Super goed bedoeld, die tag.
Diegene gunt het mij dat ik beter word.
Ik heb het bericht gelezen, en ga er niks mee doen.
Uitleggen aan mensen waarom ik er niks mee doe, dat doe ik niet meer, tenzij daar oprechte interesse in getoond wordt.
Want zonder die oprechte interesse, weet ik hoe mijn uitleg ontvangen wordt. Namelijk als een gebrekkige mindset. Want ik moet me toch inzetten om beter te worden, me openstellen voor de mogelijkheden, ik moet vertrouwen houden en niet op voorhand ervan uit gaan dat dingen niet helpen. Zoiets.
Ik zou kunnen uitleggen dat de man die het bericht schreef minder dan 1 jaar ziek was toen hij begon met de behandeling, en dus (ook zonder die behandeling) een grotere kans heeft op herstel.
Maar ja, dan heb ik een te negatieve instelling 🤷♀️
Ik zou kunnen uitleggen dat ik uit wel 50 behandelingen kan kiezen, behandelingen waar andere mensen met LC iets aan hebben gehad.
En dat voor de meeste behandelingen geldt dat maar een deel van de mensen (max de helft) er iets aan heeft.
Maar ja, ik moet toch alles proberen wat mogelijk kan helpen?
Dus dan kan ik uitleggen dat dat om te beginnen financieel geen optie is, want geen van die behandelingen wordt vergoed.
(Maar spaargeld, familie, crowdfunding!!)
(Hier begint het ongeduld of onbegrip op te spelen.)
En dat ik daarnaast te ziek ben om maar van alles te gaan proberen. Een behandeling ondergaan is belastend. Dit is gedeeltelijk op te vangen met extra rust.
Maar als het te intensief wordt dan lukt dat niet meer, en dan word ik juist zieker.
Een behandeling moet dus veelbelovend zijn, wil ik mijn energie erin steken.
Of ik moet er een hele duidelijke JA bij voelen.
Want naast het rationele verhaal vertrouw ik hierbij ook op mijn buikgevoel.
Verder doe ik maar 1 of 2 dingen tegelijk omdat het anders niet op te vangen is. Dus ik rond nu eerst het revalidatietraject af, en begin daarna pas met iets nieuws.
Bij dit laatste deel haken veel gezonde mensen af. En ergens snap ik dat wel.
Ik had vroeger waarschijnlijk ook mijn twijfels gehad, en er het mijne van gedacht, als iemand dit tegen mij zou zeggen.
Simpelweg omdat je je als gezond mens niks voor kunt stellen bij deze vorm van ziek zijn.
Dat kiezen voor géén behandeling de gezondere keuze is.
Dat dat niet voortkomt uit een gebrek aan vertrouwen, een negatieve mindset, uit het opgegeven hebben, of uit een gebrek aan doorzettingsvermogen of aan levenslust.
Dat niets doen soms de beste vorm van zelfzorg is.
Natuurlijk kun je je daar als gezond mens niks bij voorstellen.
En weet je, dat vraag ik ook niet.
Wat ik wel vraag is, juist omdat je je er niks bij voor kunt stellen, om te vertrouwen op de keuzes van degene om wie het gaat.
Laat je aannames los en vertrouw op het inschattingsvermogen van degene die ermee leeft.