Het blijft bijstellen, met long covid. Steeds gebeurt er iets waardoor ik achteruit ga in wat ik kan. Begin februari was dat een verkoudheidje. Sindsdien kan ik minder lang staan en lopen. Dus ik doe minder, en pas me meer aan.
En ik kijk hoe ik mezelf kan ondersteunen. Een douchekruk, een zadelkruk in de keuken, nu ook een zadelkruk boven. Zo hoef ik minder te staan en kan ik mijn benen dus ontzien en verzuring voorkomen.
Dat ik minder kan lopen vind ik mentaal lastig. Ik kan nu nog 1 keer per dag een 1/2 km (met de honden) lopen. Dat botst zo met wie ik ben en waar ik blij van word. Ik ging er altijd op uit, het bos in, of een lange wandeling door het dorp. Als ik met vriendinnen afsprak ging ik 8 van de 10 keer wandelen.
Ik ben oprecht blij dat ik nog een klein stukje kán lopen.
En het gemis is groot, zeker nu het weer mooier weer wordt.
En dus ga ik ook hier een hulpmiddel voor regelen: binnenkort heb ik een afspraak bij een scootmobiel-winkel.
Ik vind het best een grote stap en een ongemakkelijk idee. Maar weer de mogelijkheid hebben om er op uit te gaan, de zon op mijn gezicht en de wind in mijn haren te voelen, is het ongemak wel waard. Met een scootmobiel wordt mijn wereld weer wat groter dan een blokje om huis.
Natuurlijk is het rondrijden met een scootmobiel ook een inspanning, fysiek en cognitief. Dus ik ben me ervan bewust dat er beperkingen blijven. Maar ik verwacht dat ik er vooral veel plezier mee kan hebben. En plezier toevoegen in dit LC leven is nodig om het emotioneel en mentaal een beetje vol te blijven houden.
Dat ik op mijn 45e rond ga rijden op een scootmobiel is natuurlijk ook confronterend. Dit is niet hoe ik het leven voor me zag. En toch word ik, in hoe het leven nu is, vooral blij van de gedachte. Het is gek hoe enorm je perspectief in relatief korte tijd kan veranderen. En het is goed dat dat kan. Ik ben blij dat ik niet vast zit in boosheid om wat er niet meer kan. En dat ik kan kijken naar wat er wel kan en hoe ik dat voor mezelf kan regelen.
Dus: scootmobiel, here I come!