We bespraken dat ik me de laatste tijd vrolijker voel, minder geremd ook in die vrolijkheid. Hij vroeg of ik het ook meer, nou ja, zeg maar, kan omarmen. Daar hoefde ik niet lang over na te denken. Nee, ik kan dit ziek zijn niet omarmen.
Ik meen altijd een lichte teleurstelling te zien bij de ander, als ik zoiets zeg. Zeker als die ander me de afgelopen jaren heeft leren kennen als iemand die in elke zware periode ook de lessen wist te omarmen. Hoe rot ik me ook voelde, hoe donker ook de weg, ik kon altijd ook voelen wat het me bracht.
Dat is nu anders. Ja, ik zie de lessen wel. Maar ik vind ze niet in verhouding staan tot wat ik ervoor inlever. Vorig jaar besprak ik dat met de rouwtherapeut waar ik naar toe ging. Zij heeft haar dochtertje verloren. Dat verlies heeft ze omgezet in ontwikkeling, een nieuwe weg kiezen en het ondersteunen van anderen. Waardevolle stappen. Maar ze maken nooit het enorme verlies goed.
Nou wil ik mijn ziek zijn absoluut niet vergelijken met haar verlies. Maar de conclusie voelt voor mij wel hetzelfde. Dit gereduceerde leven wordt niet goedgemaakt door de lessen die ik leer.
En ik begrijp ook dat dit voor iedereen verschillend is. Ik lees mooie verhalen van mensen die dankzij dit ziek zijn zichzelf leren kennen, laagjes afpellen, emoties vrij maken, wonden helen, eindelijk voor zichzelf gaan zorgen, en kiezen voor een leven dat bij hen past. Het brengt enorme verandering met zich mee, ten goede.
Zo was het voor mij ook toen ik 9 jaar geleden mijn burn-out kreeg. Het was een klotetijd maar ik had ‘m voor geen goud willen missen, want het heeft me boven alles heel veel gebracht. Ik heb mezelf hervonden dankzij die burn-out. Ik begon toen het pad van persoonlijke groei te bewandelen, en ben dat sindsdien blijven doen. Nieuwe lagen om te doorvoelen. Nieuwe invalshoeken om te ontdekken. Het bracht me veel. En het werd onderdeel van wie ik ben. Dat groeien, onderzoeken en afpellen was ik dus wel blijven doen. Ook zonder dit ziek zijn. Waarschijnlijk zelfs meer, zonder dit ziek zijn.
En ja, dan had ik wel een blinde vlek gehouden. Want ik zie nu ook hoe naïef ik in sommige opzichten was. Ik begrijp het leven nu vanuit een andere hoek. Waardevol? Natuurlijk. Maar wat ik nu inlever staat wat mij betreft dus niet in verhouding tot die inzichten.
Misschien denk ik er over 5 jaar anders over. Dat kan. Vraag het me dan vooral nog eens.
Voor nu is dit hoe ik het ervaar. En zoals ik al zei lijk ik daar sommige mensen mee teleur te stellen.
In de spirituele en persoonlijke ontwikkelings-wereld wordt pijn en rauwheid vaak alleen gewaardeerd als ze worden opgevolgd door de mooie geleerde lessen.
Ik wilde nu gaan schrijven: zo ver ben ik nog niet. Maar daarmee suggereer ik dat het nodig is om zover te komen. En dat is het niet. Ja, ik leer nieuwe lessen. En ja, liever leerde ik ze niet.