Ik zie 2 bewegingen op het gebied van gezondheid die ik allebei waardevol vind. En hun betrokkenheid bij long covid zou net andersom moeten zijn. #longread #gedachtenspinsel
De ene beweging is die van de holistische blik. Iets waar ik helemaal voor ben. Er mag meer aandacht zijn voor leefstijl, zoals gezonde voeding, meer rust en ontspanning, en vaker de natuur in. En er mag meer gedaan worden met onderliggende factoren zoals stress en trauma. Soms kan therapie meer doen dan pillen. Ik geloof in de connectie tussen body en mind, en ik geloof dat voor mensen met chronische pijn- of vermoeidheidsklachten het enorm helpend kan zijn om met deze blik naar hun klachten te kijken. Dit is ook wat ik hoor van mensen met dergelijke klachten. De holistische blik is wat mij betreft dus nodig en waardevol.
De andere beweging wil meer aandacht voor en kennis over aandoeningen die alleen of vooral bij vrouwen voorkomen, en voor de verschillen tussen het mannelijk en vrouwelijk lichaam. Denk aan de hartaanval die bij vrouwen niet herkend wordt omdat vrouwen andere klachten hebben dan mannen. Denk aan endometriose waarbij vrouwen gemiddeld 7 jaar moeten wachten op een diagnose omdat hun klachten onderschat worden. Denk aan medicijnen die alleen op mannen worden getest waardoor vrouwen veel vaker last hebben van de bijwerkingen. Maar denk ook aan MS, dat werd gezien als hysterie, totdat nieuwe technieken aantoonden dat er wel degelijk iets fysieks aan de hand was.
Als een vrouw iets heeft waar niet meteen een duidelijke medische verklaring voor is, dan is de conclusie te snel dat het dus wel psychosomatisch zal zijn. En er wordt te weinig erkend dat kennis en kunde ontbreekt.
Goed, 2 bewegingen dus. Die heel prima samen kunnen gaan.
In de eerste jaren van de pandemie werd long covid neergezet als een nieuwe en mysterieuze aandoening. Dat, gecombineerd met dat het vooral vrouwen treft, was reden voor veel artsen om het als iets psychosomatisch te bestempelen.
Maar de holistische beweging sprong er ook bovenop. Het is ‘nieuw’, vaag, en ‘onverklaarbaar’, dus dan zal het wel met stress en trauma te maken hebben.
(Voor de duidelijkheid: long covid was natuurlijk niet echt nieuw, het is ‘gewoon’ een post infectie ziekte. Daarvan hebben we er al meer. En die zijn niet onverklaarbaar. Ze zijn nog niet verklaard, omdat er nauwelijks onderzoek naar is gedaan. Maar dit verhaal werd en wordt te weinig verteld.)
Het punt waar ik naartoe wil is, long covid hoort (net als ME) bij de tweede beweging die ik beschrijf: de aandoeningen die niet serieus (genoeg) genomen worden omdat ze vooral bij vrouwen voorkomen.
Toch zie ik veel dat er liever voor de holistische blik wordt gekozen, en dan op een kortzichtige manier. Er wordt aangenomen dat je beter kunt worden door je stress te verminderen, je trauma’s te helen en een gezondere mind-set aan te leren.
En zo trappen de mensen die graag willen dat de medische wereld anders met ziekte omgaat, in dezelfde valkuil als de artsen die vasthouden aan hun ouderwetse blik op ziekte.
Namelijk de ander niet serieus nemen, de eigen aannames belangrijker vinden dan de ervaringen van de ander, en de (slopende) realiteit van de ander niet erkennen.
Dat organisaties die zich inzetten voor betere gezondheidszorg voor vrouwen (zoals WomenInc) zich niet of nauwelijks laten horen over ME en long covid, helpt natuurlijk niet mee.
Voor alle fans van de psychosomatische benadering, of dat nou de ouderwetse artsen of de holisten zijn, noem ik graag nogmaals het voorbeeld van de ziekte MS.
We weten nu hoe ernstig deze aandoening is, dankzij nieuwe medische kennis en technieken. Vroeger werden vrouwen met deze aandoening hysterisch genoemd, niet serieus genomen, niet behandeld of gedwongen tot nutteloze en soms schadelijke behandelingen, en zelfs opgenomen in psychiatrische instellingen.
Deze geschiedenis herhaalt zich, al decennialang voor ME en nu ook voor long covid. Aan welke kant van de geschiedenis wil je staan? Hou je vast aan jouw blik of laat je de realiteit van de ander toe?
De keuze is aan jou.