Ik ben vrouw. Ik ben partner. Ik ben dochter. Ik ben vriendin.
Ik ben coach. Ik ben projectmanager. Ik ben schrijver.
Ik ben natuurliefhebber. Ik ben een lezer. Ik ben feminist. Ik ben idealist.
Ik ben graag in ontwikkeling. Ik ben graag in verbinding. Ik ben eigenwijs. Ik ben sensitief.
So far so good, niet waar?
Dit kan ik allemaal zeggen zonder dat jij daar een ja-maar tegenin wilt brengen, toch?
Ok, gaan we verder.
Ik ben kinderloos.
Ik ben dik.
Ik ben sociaal onhandig.
Ik ben ongeduldig.
En nu? Dit is anders hè?
Nu wil je misschien zeggen: ja maar, je bent méér dan dat! Of: dat valt toch wel mee?
Als ik zeg: ik ben schrijver, zegt niemand tegen mij ‘Maar Eva, je bent toch wel meer dan dat? Het is niet handig om je daar zo mee te identificeren.’
Iedereen snapt dat het één van de aspecten is die mij maken tot wie ik ben.
En dat ik mij niet blind staar op, of alles ophang aan dat ene aspect.
Als ik zeg: ik ben dik, dan komt er al meer bezwaar. Terwijl dit in wezen net zo’n feitelijke constatering is als ‘ik ben dochter’.
Men neme mijn lengte en gewicht, voeg daar mijn kledingmaat en buikomvang aan toe, en voila! Volgens de huidige normen ben ik dik. Helemaal niet nodig om daar een punt van te maken.
En niet heel anders dan: men neme mijn vader en moeder, voegen daar mijn gender aan toe, en voila, ik ben een dochter.
Of: ik ben schrijver. Men neme mijn boek en constateren dat mijn naam erop staat 😉
Ik ben niet mijn ouders, niet mijn boek, niet mijn partner, niet mijn werk. En ook niet mijn kledingmaat, de afwezigheid van kinderen, of hoe ongemakkelijk ik me voel in groepen.
Ik ben een verzameling van al die aspecten en meer.
Dus kunnen we misschien ophouden met doen alsof mensen te veel met hun ziekte bezig zijn, er te veel op focussen, zichzelf in de weg zitten, en de ziekte tot identiteit maken, als iemand zegt: ik ben ziek?
En ik snap het hè. Woorden doen er toe. Je creëert met je taal deels je eigen werkelijkheid. Toen ik herstelde van mijn burn-out ben ik hier ook actief mee aan de slag gegaan. En het hielp.
Ik begrijp ook helemaal de argumenten om ‘ik heb’ of ‘ik heb last van’ te zeggen, in plaats van ‘ik ben’. Ik let voor mezelf ook op welke woorden ik gebruik in relatie tot long covid.
Maar dat zoiets helpt, betekent niet dat mensen zichzelf ziek houden, als ze zeggen dat ze ziek zijn. Dat lukt je niet met één zo’n woordje. Het betekent ook niet dat ze hun ziekte tot identiteit hebben gemaakt.
Dus voor alle fanaten onder u: give us a break.