Ik ben goed in pacen. In energiemanagement. In luisteren naar mijn lichaam. In mijn grenzen respecteren. Dat is geen borstklopperij. Het is ook geen verdienste. Ik verwacht hiervoor dus ook geen complimenten. Het zijn ervaringen en vaardigheden die ik opdeed dankzij eerdere live-events.
Dat waren geen uitdagingen die ik koos om aan te gaan, zoals het abseilen van de Euromast, het ijsbad, het voorzitterschap. Nee, deze gebeurtenissen kwamen op mijn pad. Het enige waarvoor ik credits wil nemen, is dat koos om het aan te gaan en ervan te leren.
Vroeger werd ik pissig als mensen tegen me zeiden dat ik geluk had dat ik zo goed uit mijn burn-out gekomen was. Hoezo geluk, dacht ik dan, ik heb daar keihard voor gewerkt! En dat is waar, dat heb ik. Ik heb het niet opgegeven, ben het leerproces open aangegaan, heb eruit gehaald wat er in zit. En nee, dat was niet de makkelijke route. Maar ondanks al mijn inzet had ik, in ieder geval voor een deel, wel degelijk geluk. Want dat ik in staat was om er op deze manier mee om te gaan, was voor een belangrijk deel te danken aan meezittende omstandigheden en aangeboren eigenschappen.
Ik zat in een bevoorrechte positie.
Dat zit ik nu ook. Deze ziekte is k*t én het had veel erger kunnen zijn.
Die bevoorrechte positie ben ik pas in de afgelopen 1,5 jaar gaan herkennen. In het nu en in het toen. Als ik dan een lichtpuntje uit deze ziekte wil halen, dan is het dat ik een completere en genuanceerdere kijk op het leven heb gekregen. Ik zie nu veel scherper dat je eigen inzet maar een deel van het verhaal vormt. En dat de omstandigheden minstens zo belangrijk zijn.
Dus ik heb het voorrecht goed te zijn in pacen. De keerzijde daarvan is overigens dat het leven verrekte saai wordt. Binnen mijn drempelwaarde valt bar weinig te beleven. En ja, natuurlijk ben ik dankbaar voor wat er wél kan binnen mijn drempelwaarde. Want het kan een stuk erger. En ja, ik geniet zeker ook van de kleine dingen. Ik zeg het maar even, voor jullie het idee krijgen dat ik een depressieve pessimist ben en het nodig vinden me op te gaan beuren 😉 Dat is niet nodig, en niet het geval. Neemt niet weg dat deze bevoorrecht bankhanger er soms weinig aan vindt.