Hoe het gaat…
Ik blijf het lastig vinden deze vraag eerlijk te beantwoorden. Omdat ik graag wil vertellen dat het beter, of tenminste hetzelfde, gaat. En de realiteit is steeds anders. Ik wil het ongemak niet zien of horen in de ogen of stem van de ander. Het is al lastig genoeg om mijn eigen ongemak te temperen.
Dus zeg ik liever dat het z’n gangetje gaat.
Dat gangetje vertoont alleen wel een licht dalende lijn. Sinds ik dik 6 weken geleden mijn WIA aanvraag indiende zijn sommige klachten meer aanwezig. Voor die aanvraag heb ik mezelf cognitief overbelast, of ik heb mijn hoofd te veel gebruikt, ik weet niet precies wat het is. In ieder geval heb ik sindsdien vaker hoofdpijn, en suizende en piepende oren. Niet heel ernstig. Maar het maakt me wel ongemakkelijk dat elke keer als ik te veel afwijk van mijn baseline, er weer wat bijkomt. Of af gaat. Vijf weken geleden was ik wat neusverkouden. Mijn energiepeil is nog niet weer terug op het niveau van voor die tijd.
Zo gaat het dus. En ik probeer me maar te focussen op het nu, wat ik nodig heb, wat er kan, wat het leuk houdt. En niet te veel stil te staan bij die dalende baseline.
Dus. Hier gaat ’t z’n gangetje. Hoe gaat ’t daar?