Long Covid Blog

Herontdekken Deze ziekte vraagt om een herontdekken Mijn leven, relaties, het vullen van dagen, en wie ik nu ben ten opzichte van. Het vraagt om steviger staan, prioriteiten herijken, en duidelijk kiezen. Om kaders aanscherpen, mijn aandacht centreren, en opnieuw ontwaren… Wat weg mag, wat blijft Wat los mag, wat stevig Wat nog past, wat geen plek meer Wat ontstaat, wat verdwijnt. En ik voel 'niet weer' Niet weer de ontleding Het scheiden en scheuren Het schuiven en schiften Het…

Ik zie 2 bewegingen op het gebied van gezondheid die ik allebei waardevol vind. En hun betrokkenheid bij long covid zou net andersom moeten zijn. #longread #gedachtenspinsel De ene beweging is die van de holistische blik. Iets waar ik helemaal voor ben. Er mag meer aandacht zijn voor leefstijl, zoals gezonde voeding, meer rust en ontspanning, en vaker de natuur in. En er mag meer gedaan worden met onderliggende factoren zoals stress en trauma. Soms kan therapie meer doen dan…

Gesprek tussen God en een Wraakengel W: Gnagna, we hebben echt geweldige ziektes bedacht. G: Zeker! De mensen beginnen alleen wel steeds beter door te krijgen hoe ze ziektes kunnen behandelen. W: Dat viel mij ook al op... mag ik een ideetje pitchen? G: Ja, maar, make it nasty. W: Een ziekte die op meerdere plekken in het lichaam toeslaat, waarbij niet te achterhalen is wat er waarom misgaat. G: Ok, ok, leuk begin, ga verder. W: Iets waar je…

Ongevraagd advies. Ik ga het er weer eens over hebben 😊 Soms is het welkom. Zoals die tip die ik kreeg voor een bookseat. Soms is het neutraal. Als iemand zegt: mij heeft dit en dat geholpen, laat t maar horen als je er meer over wilt weten. Of als iemand je tagt bij een post. En het daarbij laat. En soms wordt het vervelend. Als iemand verwacht dat je reageert, wil weten wat je met de tip doet, of…

Vorig jaar leerde ik om een punt te zetten. De jaren ervoor leerde ik juist om ‘en’ te zeggen. En. Het is zwaar én het komt goed. Het is hartverscheurend én ik kom hierdoor heen. Het is moeilijk én het verrijkt me. Burn-out, fertiliteitstraject, miskraam, kinderloos blijven. Ik kon het zeggen, en belangrijker, ik kon het voelen, die ‘en’. Een teken van mijn groeiende veerkracht. En. Aanvankelijk zei ik het ook steeds. Ja het is zwaar, en het komt goed.…

We bespraken dat ik me de laatste tijd vrolijker voel, minder geremd ook in die vrolijkheid. Hij vroeg of ik het ook meer, nou ja, zeg maar, kan omarmen. Daar hoefde ik niet lang over na te denken. Nee, ik kan dit ziek zijn niet omarmen. Ik meen altijd een lichte teleurstelling te zien bij de ander, als ik zoiets zeg. Zeker als die ander me de afgelopen jaren heeft leren kennen als iemand die in elke zware periode ook…

Dat het fysiek niet zo denderend gaat, dat weten jullie al. Dat het ondanks dat mentaal en emotioneel juist wel goed gaat, dat weten jullie waarschijnlijk niet! Dus daar deel ik ook eens iets over. Ik schrijf hier vaak kritische posts, of ik deel over de moeilijke kanten van dit ziek zijn, dus wellicht is bij jullie de indruk ontstaan dat ik een depressieve zuurpruim ben, maar dat valt echt heel erg mee. Over het algemeen ben ik best leuk…

Het blijft bijstellen, met long covid. Steeds gebeurt er iets waardoor ik achteruit ga in wat ik kan. Begin februari was dat een verkoudheidje. Sindsdien kan ik minder lang staan en lopen. Dus ik doe minder, en pas me meer aan. En ik kijk hoe ik mezelf kan ondersteunen. Een douchekruk, een zadelkruk in de keuken, nu ook een zadelkruk boven. Zo hoef ik minder te staan en kan ik mijn benen dus ontzien en verzuring voorkomen. Dat ik minder…

Het gebeurde weer. Ik werd getagd onder een bericht van iemand die dankzij een bepaalde behandeling aan het herstellen is van long covid. Super goed bedoeld, die tag. Diegene gunt het mij dat ik beter word. Ik heb het bericht gelezen, en ga er niks mee doen. Uitleggen aan mensen waarom ik er niks mee doe, dat doe ik niet meer, tenzij daar oprechte interesse in getoond wordt. Want zonder die oprechte interesse, weet ik hoe mijn uitleg ontvangen wordt.…

International long covid awareness day Ik verkeer al 1 jaar, 8 maanden en 17 dagen, otewel 627 dagen, in deze onwerkelijke parallelle wereld. Terwijl ik binnen op de bank lig gaat buiten het leven door. Ik verdwijn eruit. Uit het leven van anderen, maar ook uit een groot deel van mijn eigen leven. Ik mis het leven zoals ik het kende. En dan vooral de kleine dingen. De grote dingen verdwenen in de verte, in een leegte, bijna te omvangrijk…